Ks. prałat dr Stanisław Kopeć

 

Urodził się 29 stycznia 1931 r. w Radwanie (parafia Smęgorzów), jako syn Franciszka i Adeli z domu Płaneta. Szkołę Podstawową ukończył w Smęgorzowie, a Liceum Ogólnokształcące w Dąbrowie Tarnowskiej. Po maturze, w 1950 r. rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. 29 czerwca 1955 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Karola Pękali. Jako wikariusz pracował w trzech parafiach: w Wielopolu Skrzyńskim (1955-1958), w Lubzinie (1958-1959) i w Tarnowie – w Katedrze (1959-1964).

 

W maju 1964 r. został, przez biskupa Jerzego Ablewicza, mianowany proboszczem w Radgoszczy. Przyszedł do parafii z nadzieją, że będzie mu dane wybudować nową plebanię. Po półrocznych staraniach, uzyskał zatwierdzenie planów i zezwolenie na budowę. Prowadzono ją konsekwentnie, mimo ogromnych trudności. Parafianie zaangażowali się bardzo mocno. Dziennie pracowało nawet 40 osób. Nie brakowało furmanek konnych i ciągników. W maju 1965 r. budynek był zadaszony. Odremontowano też kościół – wprawiono nową stolarkę, zakonserwowano deski na ścianach i dach, ocieplono strop, odnowiono polichromię, ołtarze i stacje drogi krzyżowej, sprawiono tymczasowe ogrzewanie, zbudowano 22-głosowe organy, wprawiono witraże. Kupiono brakujący dzwon, otynkowano dzwonnice, a wokół kościoła zbudowano chodnik betonowy i schody.

 

W latach 80., po wieloletnich żmudnych staraniach o pozwolenie, wybudowano kościół w Krzywdzie i dwie kaplice: w Narożnikach i w Łęgu. Przy kościele utworzono nową parafię pod wezwaniem Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych, do której przynależy Łęg, a kaplica pod wezwaniem Świętej Rodziny w Narożnikach stała się świątynią dojazdową kościoła w Radgoszczy.

 

W uznaniu zasług bp Ablewicz mianował ks. Stanisława Kopecia notariuszem dekanatu szczucińskiego, odznaczył godnością kanonika i dał prawo używania rokiety i mantoletu.

 

Po 28 latach pracy w Radgoszczy, ks. Kopeć został, przez biskupa Józefa Życińskiego, przeniesiony do Ropczyc, jako proboszcz tamtejszej parafii i dziekan. Tam zastał go podział administracyjny – Ropczyce weszły w skład diecezji rzeszowskiej. Pierwszy jej ordynariusz bp Kazimierz Górny, przeniósł w 1993 r. ks. Stanisława do Czudca. Mianował go proboszczem, dziekanem, ojcem duchownym i zlecił zorganizowanie koronacji cudownego obrazu Matki Boskiej Łaskawej. Ks. Kopeć został pierwszym kustoszem czudeckiego sanktuarium. Koronacja była równocześnie ukoronowaniem jego pracy duszpasterskiej.

 

W rok po tym wydarzeniu przeszedł na emeryturę i zamieszkał w wikarówce w Czudcu. W latach 2006-2008 pracował na misjach w Żytomierzu na Ukrainie. W tym czasie biskup rzeszowski mianował go kanonikiem gremialnym Kapituły Kolegiackiej w Strzyżowie z tytułem prałata.

 

Ksiądz dr Stanisław Kopeć był wielokrotnie doceniany również przez władze świeckie. Zaproponowano mu tytuł Człowieka Roku Powiatu Dąbrowa Tarnowska, ale odmówił przyjęcia go od władz komunistycznych. W wolnej Polsce, z rąk ministra kultury, przyjął „Złotą Odznakę za Opiekę nad Zabytkami”. Przyjął też, od Zarządu Powiatu Strzyżowskiego, nagrodę honorową w kategorii kultura, sztuka, oświata, ochrona dziedzictwa narodowego, a od Urzędu Gminy w Czudcu tytuł „Zasłużony dla Gminy Czudec”. Od Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP otrzymał „Złoty Medal za Zasługi dla Pożarnictwa”.

 

 

 

Ksiądz prałat Jan Pietryka

 

Urodził się 5 maja 1940 roku w Woli Chorzelowskiej, jako najmłodsze z trojga dzieci Bronisławy i Tomasza. Naukę rozpoczął w Szkole Podstawowej w rodzinnej wsi i kontynuował w Trześni. Później uczył się w Liceum Ogólnokształcącym nr 2 w Mielcu, a – po uzyskaniu świadectwa dojrzałości – w 1958 roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Po sześciu latach studiów filozoficzno-teologicznych, 28 czerwca 1964 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jerzego Ablewicza.

 

Posługę kapłańską pełnił kolejno w parafiach: Trzetrzewina, Łącko, Kamionka Wielka i Bochnia, będąc równocześnie dekanalnym duszpasterzem Liturgicznej Służby Ołtarza.

 

13 października 1976 roku rozpoczął pracę w parafii Luszowice, początkowo jako wikariusz, a od 1978 roku jako proboszcz. Funkcję tę sprawował nieprzerwanie przez 32 lata, do 15 sierpnia 2010 roku, kiedy to przeszedł na emeryturę. W tym roku ksiądz prałat obchodzi jubileusz 50-lecia kapłaństwa.

 

Przez wszystkie lata pracy, dał się poznać jako sprawny organizator życia parafialnego, pozostawiając wiele dokonań w sferze duchowej i materialnej.

 

Duchowym, ale równocześnie wymiernym, efektem misji duszpasterskiej księdza Pietryki są, powołane z jego inicjatywy, prężnie działające grupy i stowarzyszenia: Róże Różańcowe, Bractwo Świętego Józefa, Rycerstwo Niepokalanej, Bractwo Szkaplerza i Honorowa Straż Serca Jezusowego, a także Akcja Katolicka, Caritas, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Dziewczęca Służba Maryjna, Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej, Szkolne Koło Caritas, Kolędnicy Misyjni.

 

Przez czas pobytu w Luszowicach był nauczycielem religii, przygotowywał dzieci i młodzież do sakramentów świętych. Katechizując, zwracał szczególną uwagę także na sprawy wychowawcze: kulturę osobistą, troskę o estetykę otoczenia, piękno i umiłowanie „Małej Ojczyzny”. Inicjował powstanie gazetki parafialnej „Idźcie do Józefa” i strony internetowej parafii.

 

Wyzwalał aktywność wśród osób zrzeszonych w stowarzyszeniach, współorganizował: spotkania opłatkowe dla seniorów, pomoc materialną dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej, diecezjalne spotkania Stowarzyszenia Rodzin Katolickich (połączone z poświęceniem placu Świętego Józefa) i wiele innych. Za zaangażowanie na rzecz rodzin, odznaczony został medalem „W służbie rodzinie” przyznawanym przez Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Diecezji Tarnowskiej.

 

Dzięki wyjątkowej operatywności księdza prałata i jego trosce o dobro wspólne, zmieniał się wizerunek parafii, nastąpiły też duże zmiany w jej materialnej infrastrukturze. Wzniesiono i wyposażono kaplicę w Lipinach, wybudowano kaplicę cmentarną, wykonano chodniki na cmentarzu i parking w jego sąsiedztwie, wybudowano i wyposażono Dom Parafialny w Luszowicach. Przeprowadzono wiele prac remontowo-konserwatorskich, m.in: remont dachu kościoła i pokrycie go blachą miedzianą, ocieplenie sklepienia świątyni, wymiana instalacji elektrycznej i nagłaśniającej, nowe tynki i nowa polichromia. Dokonano konserwacji i złoceń wszystkich ołtarzy, odnowiono obrazy i witraże, wstawiono kilka nowych okien witrażowych. Renowacji poddano kościelne ławki, wykonano meble do zakrystii, zainstalowano nowe organy. Duże zmiany zaszły także na zewnątrz kościoła, przykładami: nowa elewacja, chodnik procesyjny, aranżacja zieleni, remont ogrodzenia. Rozbudowano i wyremontowano budynek plebanii: wzmocniono fundamenty, pogłębiono piwnice, wykonano nowy dach pokryty blachą miedzianą. Zagospodarowano teren wokół plebanii i Domu Parafialnego – wykonano ogrodzenie, parking, zasadzono zieleń.

 

Obowiązki proboszcza parafii, łączył ks. Jan z innymi. Przez wiele lat był diecezjalnym wizytatorem nauki religii w ramach wizytacji kanonicznej, prowadził Oazy dla rodzin, rekolekcje dla różnych wspólnot (maturzystów, katechetów świeckich, powołaniowe), uczestniczył w pracach Diecezjalnego Zespołu Duszpasterstwa Rolników, pełnił funkcję wicedziekana Dekanatu Tarnów Północ (m.in. koordynując działalność charytatywną) i asystenta Akcji Katolickiej w Dekanacie Dąbrowa Tarnowska. Dekretem ks. bpa Wiktora Skworca w 2005 roku księdzu Janowi Pietryce nadano godność kanonika honorowego Kapituły Bocheńskiej.

 

 

 

 

Ksiądz Ignacy Piwowarski

Urodził się 7 sierpnia 1941 r. w Buczu koło Brzeska, jako syn Jana i Józefy z d. Kania. Szkołę Podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości. W latach 1955-1959 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Brzesku, gdzie w maju 1959 r. zdał egzamin dojrzałości. 1 października 1959 r. rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Ukończył je w 1965 roku i 27 czerwca, z rąk biskupa Jerzego Ablewicza, przyjął święcenia kapłańskie.

 

Jako wikariusz rozpoczął służbę duszpasterską w Szarwarku koło Dąbrowy Tarnowskiej. Przebywał tak do roku 1967. Od 1967 do 1971 r. pracował w parafii Rzochów (obecnie dzielnica Mielca). W okresie 1971-75 pełnił z kolei obowiązki wikariusza w parafii Lipinki (obecnie diecezja rzeszowska).

 

W 1975 r. przeniesiony został na wikariat do Mościc, a następnie do Łącka, skąd – na prośbę proboszcza ks. Kazimierza Martyńskiego i za zgodą Kurii Diecezjalnej w Tarnowie – powtórnie przybył do Lipinek.

 

12 sierpnia 1981 r. Został mianowany proboszczem w Bereście koło Krynicy. Kiedy wprowadzono w Polsce stan wojenny, a władze komunistyczne zawiesiły, a następnie rozwiązały związek zawodowy „Solidarność", mieszkanie ks. Piwowarskiego stało się miejscem azylu dla ukrywających się, prześladowanych i ściganych przeciwników reżimu. Przez całe lata 80. plebanię w Bereście odwiedzali wybitni działacze „Solidarności" i opozycji demokratycznej. W Bereście ks. Ignacy przechowywał również sztandar „Solidarności” z Fabryki Maszyn Wiertniczych i Górniczych w Gliniku-Gorlicach oraz teczkę z aktami sądeckiej „Solidarności”, która została wykradziona z zaplombowanej siedziby, zanim zdążyli przyjechać pracownicy Służby Bezpieczeństwa. Teczka ukryta została pod stopniami ołtarza łaskami słynącego obrazu Matki Bożej Pokrownej, później – przez 10 lat – była zakopana pod ziemią. Przetrwała w dobrym stanie, by w 1990 r. powrócić do właścicieli.

 

Za patriotyczną i krytyczną wobec władz komunistycznych postawę, ks. Piwowarski był inwigilowany przez SB. Jej agenci zakładali w jego mieszkaniu i samochodzie podsłuchy. Przed pierwszymi, częściowo demokratycznymi, wyborami, 4 czerwca 1989 r. z inspiracji ks. Piwowarskiego i ks. Mariana Kwaśniaka z Banicy – we współpracy z Andrzejem Wolakiem z Polan – rozwieszono w okolicach Krynicy plakaty kandydatów Solidarności, aby wyborcy wiedzieli, kto jest jej przedstawicielem.

 

Kolejnym probostwem ks. Piwowarskiego była parafia pw. św. Kazimierza w Radgoszczy. Objął ją już po przemianach demokratycznych, w 1992 roku. Tu, z nami, na radgoskiej ziemi pracował aż do emerytury, na którą przeszedł 26 sierpnia 2006 r., w związku z dolegliwościami zdrowotnymi. Obecnie jest rezydentem w domu rodzinnym, w rodzinnej parafii Bucze koło Brzeska.

 

40 lat pracy duszpasterskiej ks. Ignacego Piwowarskiego wypełniły działalność duszpasterska, troska o zabytki dziedzictwa kulturowego oraz praca patriotyczna. Uczył patriotyzmu, obowiązków religijnych i obywatelskich.

 

W uznaniu zasług ks. Piwowarskiego w krzewieniu takich wartości, jak wiara, prawda i patriotyzm Rada Miejska w Brzesku nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta i Gminy Brzesko. Uroczystość wręczenia tytułu odbyła się 3 maja 2013 r. na sesji w dniu Święta Konstytucji. 28 lipca 2013 roku otrzymał Honorowe Obywatelstwo Gminy Lipinki.

 

 

 

Ksiądz Prałat Stanisław Gawęda

 

 

 

Urodził się 28 marca 1921 roku w Łęgu jako piąte zarazem ostatnie dziecko Józefa i Zofii z domu Frąc. Stanisław dał się poznać jako zdolny i rokujący nadzieją uczeń i dlatego, dzięki staraniom ks. Stanisława Przewłockiego, po dwóch latach, przeniósł się do tarnowskiego Małego Sanktuarium. Ukończył Gimnazjum im. Kazimierza Brodzińskiego. Przed wybuchem II wojny światowej zdążył jeszcze zrobić pierwszą klasę liceum o profilu klasycznym. Gdy wybuchła wojna, Stanisław powrócił do domu rodzinnego w Łęgu. Niestety, znalazł się na liście wyznaczonych do wywózki na przymusowe roboty do Niemiec. W drodze transport zatrzymał się w Prokocimiu. Wszystkich poddano dezynfekcji w barakach, w których wcześniej przetrzymywano Żydów wiezionych do Auschwitz.


Ocalenie zawdzięcza Bożej opatrzności i ludzkiej przebiegłości. Ukrył się pod żłobem w stajni należącej do Polski mieszkającej na terenie obozu. Kiedy szukający go żołnierze odeszli, odważył się wyjść z kryjówki. Trafił na gospodynię, która zaoferowała mu pomoc: dała Stanisławowi cywilne ubranie swojego męża i dla zmylenia pilnujących bramy obozu żołnierzy wysłała z nim dwójkę swoich małych dzieci. Tym sposobem Stanisław wyszedł szczęśliwie na zewnątrz. Jadąc między wagonami pociągu dotarł do Tarnowa, a potem do Radgoszczy. I tak po kilku dniach zakończyła się jego podróż do Niemiec...
Po powrocie do Radgoszczy został jednak ponownie zatrzymany i dołączony do kolejnego transportu na przymusowe roboty od Niemiec. I tym razem udało mu się uciec, tyle że już w Dąbrowie. Widząc, że budynek, w którym się znaleźli, jest dobrze strzeżony od frontu, wymknął się nie głównym wyjściem, lecz od podwórza. Zauważywszy stojący tam wóz, zaczął pozorować jego naprawę, czym uśpił czujność obserwującego żołnierza. Kiedy ten odszedł, Stanisław przeskoczył przez płot i wrócił do domu.


W czasie okupacji na terenie gminy Radgoszcz działały dwie tajne organizacje zbrojne. Były to Bataliony Chłopskie oraz Armia Krajowa. Stanisław Gawęda zaangażował się w działalność właśnie AK. Po złożeniu przysięgi rozpoczął pod pseudonimem „Gad" pracę konspiracyjną. Konspiracja była tak ścisła, że Stanisław nic nie wiedział o tym, że w AK działa też jego brat. Taki sposób funkcjonowania zapobiegał rozbiciu struktur podziemnych. W przypadku aresztowania jednego z konspiratorów niebezpieczeństwo wydania innych było ograniczone Stanisław utrzymywał kontakt z porucznikiem AK - kierownikiem szkoły w Łęgu - do którego przynosił pocztę z lasku w Smęgorzowie.